ആകാശ ഈറ്റില്ലങ്ങളിൽ കാർമേഘങ്ങൾ 

ഒരുവൾക്ക് ജന്മം നൽകുന്നു 

മേഘത്താൽ പിറവിപൂണ്ട് 

അവൾ മഴയാകുന്നു.

കാറ്റിനൊപ്പം പിച്ചവെച്ച്,

ജീവിതം പഠിക്കാൻ ഭൂമിയിലേക്ക്... 

വാൻഗോഗ്

പ്രണയത്തിന്റെ തീമഴയിൽ

പിറവിയുടെ നീറും വേവും 

ഹൃത്തിൽ ഉന്മാദം നിറക്കുമ്പോൾ

വാൻഗോഗ് 

നീ വേഷങ്ങൾ അഴിച്ചുവെക്കുന്നോ? 

പരാജിതന്റെ ഒറ്റയാൾ കൂടാരത്തിൽ 

കത്തുന്ന ചൂടിൽ പൂത്ത സൂര്യകാന്തികൾ 

ഇന്നും നിറംകെട്ടുപോകാതെ 

നിന്നെ തിരയുന്നു. 

നിരാശയുടെ ക്യാൻവാസിൽ 

വിഷാദത്തിന്റെ ചായക്കൂട്ടിൽ 

നീ കോറിയിട്ടതൊക്കെയും 

നീയില്ലായ്മയിൽ അപൂർണ്ണമത്രെ!

ജാലകത്തിനപ്പുറത്തെ ആകാശകാഴ്ച്ച...

അരണ്ട മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ 

തളംകെട്ടിനിൽക്കുന്ന ജീവിതങ്ങൾ...

ജീവിതാസക്തിക്കും മേലെ പറക്കുന്ന 

ബലിക്കാക്കകൾ...

പകലിനേക്കാൾ മിഴിവുറ്റ രാത്രിയിൽ 

നിഴലും വെളിച്ചവുംകൊണ്ട് 

വറുതിയിൽ തീർത്ത ചിത്രങ്ങൾ..

ഒക്കെയും ഇരുണ്ടകാലത്തെ 

ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ.

മനസ്സിൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രാന്ത് പൂത്തപ്പോൾ 

ഗോതമ്പ് പാടങ്ങൾക്കും 

ആർലെസ്സിലെ തെരുവുകൾക്കും മദ്ധ്യേ നീയലഞ്ഞു.  

ഹൃദയത്തിന്റെ സിംഫണി കേൾക്കാൻ 

പ്രണയത്തിന് കാതറുത്ത് നൽകി

ഒടുവിൽ അശാന്തതയുടെ കൂടുവിട്ട്

നക്ഷത്രദൂരത്തേക്ക്...

ഖലീൽ ജിബ്രാന്

പ്രണയം കരക്കും കാലത്തിനും 

അതീതമെന്ന് വിശ്വസിച്ച

ലബനോണിന്റെ എഴുത്തുകാരാ...

അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ട് 

ഹൃദയം കൊരുക്കുന്നവിദ്യ

നീ എങ്ങനെ പഠിച്ചു?

നിന്റെ വരികളിൽ ഋതുക്കൾ 

കാലം മറന്ന് സമന്വയിക്കുന്നു

മേയും മേരിയും സാറയും എമിലിയും 

ഹാലയും  ജോസഫൈനുമൊക്കെ

നിന്റെ പ്രണയത്താൽ വിശുദ്ധരാക്കപ്പെട്ടവർ....

പ്രപഞ്ചത്തോളം വളർന്ന പ്രവാചക കവേ

ഇന്നെന്റെ ലോകം നിന്നിലേക്ക് ഉയരുന്നു

സൈപ്രസ് മരങ്ങളേക്കാൾ വേരാഴ്ത്തി

നീയെന്നിൽ നിറയുന്നു.

ക്യാൻവാസിൽ ചായക്കൂട്ടുകൾ ചിതറുമ്പോൾ

ഇരുൾവീണരാത്രികളിൽ 

ഓക്ക് മരങ്ങൾ ഇലപൊഴിക്കുന്ന 

താഴ് വരകളിൽ

നീ പ്രണയത്തിന്റെ കയ്പ് രുചിച്ച്

ഉണർന്നിരിക്കയാവാം. 

ആകാശത്തിലെ ഒറ്റനക്ഷത്രത്തോട്

മൗനംകൊണ്ട് സംവദിക്കാൻ നീയെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

കാറ്റിന്റെയും മഴയുടെയും ഭാഷ

ഞാൻ നിന്നിലൂടെ അറിഞ്ഞു.

തണുത്തുറഞ്ഞ മഞ്ഞുപാളികൾക്കടിയിൽ

ചൂട് ചോരാതെ നീ ഉറങ്ങുമ്പോൾ

പ്രണയംകൊണ്ട് മുറിവേറ്റ മാലാഖയുടെ

ചിറകടി കാതങ്ങൾക്കിപ്പുറം കേൾക്കാം.