വാൻഗോഗ്

പ്രണയത്തിന്റെ തീമഴയിൽ

പിറവിയുടെ നീറും വേവും 

ഹൃത്തിൽ ഉന്മാദം നിറക്കുമ്പോൾ

വാൻഗോഗ് 

നീ വേഷങ്ങൾ അഴിച്ചുവെക്കുന്നോ? 

പരാജിതന്റെ ഒറ്റയാൾ കൂടാരത്തിൽ 

കത്തുന്ന ചൂടിൽ പൂത്ത സൂര്യകാന്തികൾ 

ഇന്നും നിറംകെട്ടുപോകാതെ 

നിന്നെ തിരയുന്നു. 

നിരാശയുടെ ക്യാൻവാസിൽ 

വിഷാദത്തിന്റെ ചായക്കൂട്ടിൽ 

നീ കോറിയിട്ടതൊക്കെയും 

നീയില്ലായ്മയിൽ അപൂർണ്ണമത്രെ!

ജാലകത്തിനപ്പുറത്തെ ആകാശകാഴ്ച്ച...

അരണ്ട മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ 

തളംകെട്ടിനിൽക്കുന്ന ജീവിതങ്ങൾ...

ജീവിതാസക്തിക്കും മേലെ പറക്കുന്ന 

ബലിക്കാക്കകൾ...

പകലിനേക്കാൾ മിഴിവുറ്റ രാത്രിയിൽ 

നിഴലും വെളിച്ചവുംകൊണ്ട് 

വറുതിയിൽ തീർത്ത ചിത്രങ്ങൾ..

ഒക്കെയും ഇരുണ്ടകാലത്തെ 

ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ.

മനസ്സിൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രാന്ത് പൂത്തപ്പോൾ 

ഗോതമ്പ് പാടങ്ങൾക്കും 

ആർലെസ്സിലെ തെരുവുകൾക്കും മദ്ധ്യേ നീയലഞ്ഞു.  

ഹൃദയത്തിന്റെ സിംഫണി കേൾക്കാൻ 

പ്രണയത്തിന് കാതറുത്ത് നൽകി

ഒടുവിൽ അശാന്തതയുടെ കൂടുവിട്ട്

നക്ഷത്രദൂരത്തേക്ക്...