അച്ഛൻ

വർഷമേഘങ്ങളെ പേയ്തൊഴിച്ചീ

തുലാവർഷം പടിപ്പുര വിട്ടിറങ്ങേ

വൃശ്ചിക കാറ്റടിക്കുന്നുണ്ട് പാടത്ത്

പായൽപരപ്പിൻ മുകളിലൂടെ

കണ്ടൽക്കാട്ടിലെ കാടനക്കങ്ങൾക്ക്

താളം പിടിപ്പതുണ്ടീ ചെറുമീനുകൾ

കൊള്ളിയാൻ മിന്നവേ കുഞ്ഞുമാളങ്ങളിൽ

ഉരഗങ്ങളുള്ളിലേക്കുൾവലിഞ്ഞു

പേടിയെന്തെന്നതും അറിയാതെ കൊറ്റികൾ

പാടത്ത് ചെയ്തിടും പണിതുടർന്നു

ഞാനെന്റെ ഉമ്മറത്തിത്തിരി വട്ടത്തി-

ലോർമ്മകൾ കെട്ടിയ കെട്ടഴിക്കേ

അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്കായ് കവിഞ്ഞുവോ

തോട്ടുവക്കിൽ തീർത്ത നീർച്ചാലുകൾ

ഓർമ്മകളിൽ പലകുറി തുലാവർഷ പേമഴ

ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും പെയ്തിറങ്ങി

"എത്രമഴകൾ നനഞ്ഞിരിക്കാമച്ഛൻ

ഞങ്ങൾ നനയാതിരിക്കുവാനായ്".

അന്നൊരുമഴപെയ്ത്തിലാശുപത്രിചുമര്-

ചോർന്നൊലിക്കുന്നൊരാ പാതിരാവിൽ

ഒരുനോക്ക് മക്കളെ കാണാതന്തതയിൽ

ഉഴറുന്നൊരാ രണ്ടുകണ്ണുകളും

നിശ്ചലമാമൊരു കെട്ടകാലത്തിന്റെ 

ചുമരിൽ കനൽപൂവായ് കെട്ടടങ്ങേ

കൊടുവാക്കിനേക്കാൾ മുനയുള്ളൊരോർമ്മതൻ

ഏടായി നെഞ്ചകം പിഞ്ഞിടുന്നു.